Treść głównego artykułu

Abstrakt

Tekst prezentuje doświadczenia samotności i osamotnienia w pracy teatralnej członków laboratoriów teatralnych (na przykładzie Odin Teatret) oraz osób zagrożonych wykluczeniem społecznym (na przykładzie działalności Kobiecego Ośrodka Teatralnego w Centrum Praw Kobiet w Warszawie). W pierwszej części tekstu ukazuje, w jaki sposób samotność może stać się sprzymierzeńcem artysty teatru i ważnym elementem jego metody pracy i „życia w sztuce”. W drugiej części opisuję praktykę terapeutyczno-teatralną „teatru obrzędowego”, stworzoną przez Dagnę Ślepowrońską oraz jej wpływ na proces uwalniania się z doświadczeń osamotnienia kobiet mających za sobą doświadczenia przemocy.

Słowa kluczowe

Eugenio Barba Odin Teatret osamotnienie samotność teatr i terapia teatr obrzędowy

Szczegóły artykułu

Biogram autora

Magdalena Hasiuk, Instytut Sztuki Polskiej Akademii Nauk

Magdalena Hasiuk absolwentka Uniwersytetu Łódzkiego, gdzie w 2008 roku uzyskała tytuł doktora nauk humanistycznych na podstawie rozprawy Dramat w laboratorium teatralnym Ariane Mnouchkine. Obecnie w ramach stażu podoktorskiego finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki i realizowanego w Instytucie Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie pracuje nad projektem badawczym Teatr osób resocjalizowanych i zagrożonych wykluczeniem społecznym w Polsce. Swoje zainteresowania koncentruje wokół teorii i praktyki teatru XX wieku, a w szczególności wokół zagadnień dotyczących laboratoriów teatralnych oraz społecznego oddziaływania sztuki teatru. Tłumaczka książki Jacques'a Lecoqa Ciało poetyckie. Autorka artykułów naukowych, szkiców krytycznych, przekładów oraz licznych recenzji teatralnych. Jej teksty opublikowane zostały na łamach m.in.: Arkusza, Didaskaliów, Dialogu, Kultury i Społeczeństwa, Kultury Współczesnej, Mediów Kultury i Społeczeństwa, Odry, Opcji, Przeglądu Humanistycznego, Slavic and East European Performance, Teatru i Tygla Kultury. Znalazły się także w kilku tomach zbiorowych. W 2001 roku za działalność krytyczną otrzymała nagrodę Złotego Pióra im. Jerzego Katarasińskiego.

Referencje

  1. Abeln, R., Kner, A. (1993). Poszukaj samotnego. O dramacie osamotnienia i jego przezwyciężaniu (M. Muryn, A. Ciuła, Tłum.). Kraków: Tyniec – Wydawnictwo Benedyktynów.
  2. Barba, E. (1998-1999). Lettera a Jerzy Grotowski. Teatro e Storia, 20-21, 445¬–446. Pobrane z: http://www.teatroestoria.it/administrator/upload/pdf/SCAN2266_000.pdf
  3. Barba, E. (2003). Teatr: samotność, rzemiosło, bunt (G. Godlewski, I. Kurz, M. Litwinowicz-Droździel, Tłum.). Warszawa: Instytut Kultury Polskiej Uniwersytet Warszawski.
  4. Barba, E. (2007). Canoe z papieru: traktat o Antropologii Teatru (L. Kolankiewicz, D. Wiergowska-Janke, Tłum.). Wrocław: Instytut im. Jerzego Grotowskiego.
  5. Barba, E. (2011). Spalić dom: rodowód reżysera (A. Górka, Tłum.). Wrocław: Instytut im. Jerzego Grotowskiego.
  6. Jarosz, M. (2008). Wstęp. Obszary wykluczenia w Polsce. W: M. Jarosz (Red.), Wykluczeni: wymiar społeczny, materialny, etniczny (s. 7–17). Warszawa: Instytut Studiów Politycznych PAN.
  7. Osińska, K. (1988). Pustelnicy dziś: samotność z wyboru ludzi świeckich. Warszawa: Instytut Wydawniczy Pax.
  8. Osińska, K. (2002). Doświadczenie samotności. W: A. Matusiak (Red.), Samotność chciana i niechciana (s. 11–28). Kraków: ESPE.
  9. Pismo Święte Nowego Testamentu. (oprac. 1984). Oprac. zespół biblistów polskich z inicjatywy Benedyktynów Tynieckich. Opole: Wydawnictwo Św. Krzyża.
  10. Storr, A. (2010). Samotność: powrót do jaźni (J. Prokopiuk, P. J. Sieradzan, Tłum.). Warszawa: Wydawnictwo W.A.B.
  11. Szulc, W. (2011). Arteterapia: narodziny idei, ewolucja teorii, rozwój praktyki. Warszawa: Difin.
  12. Szymczak, M. (Red.). (1998a). Słownik języka polskiego (Tom 2). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  13. Szymczak, M. (Red.). (1998b). Słownik języka polskiego (Tom 3). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  14. Ślepowrońska, D. (2010). Teatr psychoterapii. O praktykowaniu teatru obrzędowego. Warszawa: Centrum Praw Kobiet.
  15. Waśkiewicz, A. (2008). Obcy z wyboru: studium filozofii aspołecznej. Warszawa: Prószyński i S-ka.