Treść głównego artykułu

Abstrakt

Celem artykułu jest ukazanie miejsca jakie w polskich standardach kształcenia nauczycieli zajmuje kształcenie w zakresie innowacyjności oraz uchwycenia zmian dokonujących się w ciągu ostatnich 16 lat w tej dziedzinie. W ramach jakościowej analizy treści porównano pod tym względem cztery rozporządzenia ministerialne zawierające owe standardy (pochodzące z 2003, 2004, 2012 oraz 2019 roku). Z analiz wynika, że w poprzednich rozporządzeniach innowacyjność odnosiła się do ogółu działań podejmowanych przez nauczyciela, natomiast w standardach z 2019 r. została ona ograniczona do kwestii dydaktycznych. Skłania to do wniosku, że rolą innowacyjności w najnowszych standardach kształcenia nauczycieli jest zapewnienie wąsko pojmowanej efektywności dydaktycznej, a więc jest ona tylko środkiem do osiągania konkretnego celu, a nie czynnikiem ogólnie rozumianej zmiany w edukacji.

Słowa kluczowe

innowacyjność standardy kształcenia kształcenie nauczycieli

Szczegóły artykułu

Biogram autora

Bartosz Atroszko, Uniwersytet Gdański. Wydział Nauk Społecznych

Doktorant Uniwersytetu Gdańskiego
Jak cytować
Atroszko, B. (2020). Miejsce innowacyjności w standardach kształcenia nauczycieli. Forum Oświatowe, 32(1(63), 113-126. https://doi.org/10.34862/fo.2020.1.7

Referencje

  1. Bowers, J., Khorakian, A. (2014). Integrating risk management in the innovation project. European Journal of Innovation Management, 17(1), 25-40.
  2. Brewer, D. J., Tierney, W. G. (2011). Barriers to Innovation in U.S. Higher Education. W: B. Wildavsky, A. P. Kelly, K. Carey (red.), Reinventing Higher Education. The Promise of Innovation. Cambridge: Harvard Education Press.
  3. Brown, L. (2010). Balancing risk and innovation to improve social work practice. British Journal of Social Work, 40(4), 1211-1228.
  4. Czerepaniak-Walczak, M. (2013). Autonomia w kolorze sepii w inkrustowanej ramie KRK. O procedurach i treściach zmiany w edukacji akademickiej. W: M. Czerepaniak-Walczak, (red.), Fabryki dyplomów czy universitas? O "nadwiślańskiej" wersji przemian w edukacji akademickiej (s. 29-56). Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
  5. Czerepaniak-Walczak, M. (2012). Ile techne, ile praxis? W poszukiwaniu koncepcji praktyki jako elementu kształcenia nauczycielskiego profesjonalizmu. Teraźniejszość – Człowiek - Edukacja, 3(59), 7-22.
  6. Denek, K. (2011-2012). Teoretyczne i aplikacyjne aspekty jakości kształcenia akademickiego. Neodidagmata, 33/34, 49-64.
  7. Fornalik, I. (2014). Pedagog specjalny w roli edukatora seksualnego. Między niepewnością a poczuciem powinności. Niepełnosprawność. Dyskursy pedagogiki specjalnej, 16, 53-73.
  8. Giza, T. (1998). Pedagogika twórczości w pracy nauczycielskiej. Kielce: Wydawnictwo Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Jana Kochanowskiego.
  9. Gołębniak, B. D., Zamorska, B. (2014). Nowy profesjonalizm nauczycieli. Podejścia – praktyka – przestrzeń rozwoju. Wrocław: Dolnośląska Szkoła Wyższa.
  10. Hsieh, H. F., Shannon, S. E. (2005). Three approaches to qualitative content analysis. Qualitative Health Research, 15(9), 1277-1288.
  11. Janiszewska-Nieścioruk, Z., Sadowska, S. (2016). Problemy związane z probolońskim kształceniem pedagogów i nauczycieli w Polsce. Niepełnosprawność. Dyskursy pedagogiki specjalnej, 23, 13-31.
  12. Keizer, J. A., Halman, J. I. (2007). Diagnosing risk in radical innovation projects. Research-Technology Management, 50(5), 30-36.
  13. Kędzierska, B., Potyrała, K. (2015). Kształcenie i doskonalenie nauczycieli w globalizującym się społeczeństwie. Rocznik Lubuski, 41(2), 117-130.
  14. Klus-Stańska, D. (2018). Paradygmaty dydaktyki. Myśleć teorią o praktyce. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  15. Kompetencje kluczowe w uczeniu się przez całe życie. Europejskie ramy odniesienia. Załącznik do zalecenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie kompetencji kluczowych w procesie uczenia się przez całe życie, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 30 grudnia 2006 r. Luksemburg: Urząd Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, 2007.
  16. Nęcka, E. (1999). Proces twórczy i jego ograniczenia. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
  17. Nęcka, E. (1994). TRoP… Twórcze rozwiązywanie problemów. Kraków: Oficyna Wydawnicza „Impuls”.
  18. Niemierko, B. (1999). Pomiar wyników kształcenia. Warszawa: Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne Spółka Akcyjna.
  19. Nowak-Dziemianowicz, M. (2008). „Wielki Przegrany Współczesności”. Polski nauczyciel jako podmiot i przedmiot kształcenia. W: P. Rudnicki, B. Kutrowska i M. Nowak-Dziemianowicz (red.), Nauczyciel: misja czy zawód? Społeczne i profesjonalne aspekty roli (s. 129–162). Wrocław: Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej.
  20. Peräkylä, A. (2009). Analiza rozmów i tekstów. W: N. K. Denzin, Y. S. Lincoln (red.), Metody badań jakościowych. Tom 2 (s. 325-349). Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN.
  21. Pietrasiński, Z. (1970). Ogólne i psychologiczne zagadnienia innowacji. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
  22. Przyborowska, B. (2013). Pedagogika innowacyjności. Między teorią a praktyką. Toruń: Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika.
  23. Schulz, R. (1980). Procesy zmian i odnowy w oświacie. Wstęp do teorii innowacji. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe.
  24. Sysło, M. M. (2014). Myślenie komputacyjne. Nowe spojrzenie na kompetencje informatyczne. W: Informatyka w Edukacji, XI (s. 15-32). Toruń: UMK. Pobrane 8 września 2019, z: http://files.programowanie-kodowanie.webnode.com/200000006-1a5371b4fe/My%C5%9Blenie_Komputacyjne_IwE2014_MMSyslo.pdf.
  25. Szyling, G. (2016). Koncepcja walidacji efektów uczenia się. Obszary pedagogicznych redukcji i ich (nie) zamierzonych skutków. Rocznik Andragogiczny, 23, 169-189.
  26. Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, tekst ujednolicony (Dz.U. 2018 poz. 1668). Pobrane 14 września 2019, z: http://prawo.sejm.gov.pl/isap.nsf/DocDetails.xsp?id=WDU20180001668.